شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست ؟

استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد

داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني...

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: چه آوردي ؟

با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به

اميد پيداكردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم.

استاد گفت: عشق يعني همين...!

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست ؟

استاد به سخن آمد كه : به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش

كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي...

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت .

استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين

درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالی

 برگردم .

استاد باز گفت: ازدواج هم يعني همين...!

و این است فرق عشق و ازدواج ...

سلام بهانه قشنگم برای زندگی منم همون دیوونه همیشگی دلم برات تنگ شده خیلی وقته دلم گرفته از همه چیز همه کس .دلم تنگه ولی می تونم تحمل کنم .به فاصله ها فکر نمی کنم می دونی چرا؟ آخه جای نگاهت رو نگاهم مونده هنوز عطر دستات رو از دستام می تونم استشمام کنم . رد احساست روی دلم جا مونده می تونم تپش های قلبت را بشمارم . چشم های بی قرارت هنوزم دارن باهام حرف می زنن ... حالا چطور بگم تنهام؟؟ چطور بگم تو نیستی؟؟ آره خودت می دونی می دونی که همیشه با منی

می دونی که تو توی لحظه لحظه های من جاری هستی آخه تو توی قلب منی آره تو قلب من برای همینه که همیشه با منی برای همینه که حتی یه لحظه هم ازم دور نیستی برای همینه که می تونم دوری تو تحمل کنم آخه هر وقت دلم برات تنگ میشه هر وقت حس می کنم دیگه طاقت ندارم دیگه نمی تونم تحمل کنم دستامو می ذارم رو صورتم و یه نفس عمیق می کشم دستامو که بو می کنم مست میشم مست از عطر تو.

صدای مهربونت را می شنوم و آخر همه این ها به یه چیز می رسم به عشق و به تو ...آره به تو... اونوقت دلتنگیم بر طرف میشه ...اونوقت تورو نزدیک تر از همیشه حس می کنم ...اونوقت دیگه تنها نیستم

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی روی خندان تو را کاش کی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قیدو تکان دادن دستت را که مهم نیست زیاد و تکان دادن سر

چه کسی باور کردجنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

می توانی تو به من زندگانی بخشی یا بگیری از من آن چرا می بخشی

سلام محرم رازم

نمی دونم چرا این جوری می کنی میای میری خدا حافظی می کنی و دوباره سلام

می دونی با این اومدنت جان دوباره بهم میدی و با هر بار رفتنت منو می کشی هر

بار بد تر از دفعه قبل

 هر بار دردناک تر از دفعه قبل

از من گله کردی که چرا بهت نگفتم مریضم من از تو می پرسم مگه من باید همیشه دردامو برات دادمی

 زدم تو که انقدر دوستم داشتی چطور هیچ وقت متوجه حالم نشدی چطور هیچ وقت نفهمیدی من خوب

 نیستم . من سعی کردم بهت بگم من همیشه بهت گفتم من به پروانه شدم نمی رسم ولی تو درک

 نکردی من همیشه گفتم پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است ولی تو هیچ وقت نفهمیدی چی

بگم شاید هم نخواستی بدونی وحالا برای فهمیدن خیلی دیره خیلی ولی باز هم بهت میگم تا زمانی

که قلبم می تپه و نفس می کشم دوستت دارم دوستت دارم

مرغ عشقی توی چشمام همیشه آواز می خونه

                          آخه همراز چشاته راز عشقمو می دونه

                         تو مثه یه سایه بونی تو مثه یه جون پناهی

                                                      تو همون بغض نجیبی که تو باور نگاهی

روی پلک من کشیدی کهکشونی از ترانه

                         اومدی از اون ور عشق با یه دنیا عاشقونه

                         با تو رو دیوار قلبم اثر شکستگی نیست

                                                    توی تنهایی شب هام دیگه بغض خستگی نیست

می دونی دلم به جز تو دل به هیشکسی نداده

                        سر راه تو نشسته این دل عاشق ساده

                        می دونی که من پس از تو دلم به هیشکسی نبستم

                                                           هنوزم منتظر توست این دل تنگ شکسه م

من می دونم که تو قلبت جایی نیس واسه محبت  دیگه میرم از هواتو دلو می سپرم به غربت

سلام محرم رازم خیلی وقته آژ نکردم شاید به خاطر این باشه که انگیزه ای نداشتم نمی دونم چرا ولی وقتی آدم یه چیزی را با دلش ننویسه نمی تونه بنویسه هر بار میومدم بنویسم نمی تونستم دستام توان نداشتن ولی بازم می خوام برات بنویسم نمی دونم می خونی یا نه ولی برای دل خودم می نویسم امید وارم موفق باشی و خوش بخت بشی .

توی قنوت دستام  

                     بارون عشق می باره

                                                توی سراب چشمام

                                                                           یاد تو گل می کاره

تا خواب تو چشم خیسم

                                یه دفعه پا نذاره

                                                   فرشته ها نشستن

                                                                            با یه بغل ستاره

اون منو برده از یاد

                      اون منو دوست نداره

                                                  اما هنوز دل من

                                                                      واسش یه بی قراره

وقت گریز عشقه

                    از تو دل وسوسه

                                         من می دونم که چشمات

                                                                          به داد من می رسه

بوی دعا گرفته

                 پیچک سبز دستام

                                         دوباره دیدن تو

                                                           این چیزیه که می خوام

پیچیده توی لحظه

                        عطر بنفشه و یاس

                                                چشمام دارن می بارن

                                                                                بارون سرخ الماس

کبوترای اشکم

                  دوباره پر کشیدن

                                       بارونی شد دوباره

                                                             چشمای عاشق من

توی قنوت دستام

                      بارون عشق می باره

                                                 توی سراب چشمام

                                                                          یاد تو گل می کاره

                             دوستت دارم محرم رازم

تمام خاطرات مون اشکای چشمای منه               دیگه باید خواب ببینم دستات تو دستای منه

اما بدون این روزا رو با عکس تو سر می کنم        تو فکر هیچی رو نکن من غصه ها تو می خورم

سلام محرم رازم

گفتی وقتی دلت بگیره محرم رازتم حالا کجایی محرم رازم خیلی وقته که دلم گرفته و تو نیستی نمی دونم چرا دنیا انقدر بی وفاست . کسی رو که دوستش داری دوستت نداره . کسی که دوستت داره تو دوست نداری ولی من و تو که هر دو مون همدیگه رو دوست داشتیم سرنوشت نذاشت حتی یکبار ببینمت نمی دونم چرا دنیا انقدر بی رحمه چرااااااااااا؟ هر چقدر دنیا بی رحمه من تو رو دوست دارم و به یادتم دوستت دارم محرم رازم عاشقانه و تنها دوستت دارم

نمی خواهم صدای ملامت را از حنجره شقایق های وحشی بشنوم. من تو

 را می خواهم .من دست سبز تو را برای شکوفایی گل های وجودم می

 خواهم. بیا که اشک هایم بهانه تو را می گیرند. بیا که پرنیان احساسم

پرواز را فراموش کرده اند.بیا که حوریان قسم خورده اند که راه قدم هایت را

نمناک کنند. چه زیباست به یاد تو با چشم های خسته گریستن.

چه زیباست همیشه در تنهایی تو را حس کردن.

چه زیباست در خیال با تو زندگی کردن.

عزیزم نام تو بر قلبم خالکوبی شده تا فراموشت نکنم.

نازنین من

همچون نفس کشیدن تو را به خاطر می سپارم.

آه یک روز دیگر بی تو گذشت.

دوستت دارم محرم رازم

خوبی می دونم خوب نیستی .نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده . می دونی چند وقته ندیدمت. وقتی دلم می گیره نمی دونم چیکار کنم نمی دونم دردمو به کی بگم مجازات سختیه که گفتی نه بهت زنگ بزنم و نه مسج بدم تا وقتی که خودت بیا. خیلی سخته. تصمیم گرفتم از این به بعد حرفا مو تو وبلاگ مون بنویسم تا زمانی که برگردی . شاید این جوری یکم سبک بشم . درد دوری تو راحت تر تحمل کنم.

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده 

قلبم از دوری تو بد جوری دلتنگ شده

بعد تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست

کوه غصه از دلم رفتنی نیست

حرف عشق تو رو من با کی بگم

همه حرفا که آخه گفتنی نیست

خیلی دلم برات تنگ شده خدا کنه که زود بیای

خیلی دوست دارم دوست دارم دوست دارم

امشب از آسمان دیده تو       روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها        پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه تب آلودم             شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد     عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است   گر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم        که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هذر کردن        شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند     عطر سکر آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو              کس نیابد زمن نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت            بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز             خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم            بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خوام      من تو باشم تو پای تا

سر تو 

زندگی گر هزار باره بود             بار دیگر تو بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است    کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفانی        کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم    بدوم در میان صحراها

سربکوبم به سنگ کوهستان      تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم    چون غباری زخود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام               به سبک سایه تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است       گر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم            که همین دوست داشتن زیباست

within this darkness

I am thinking of a bright Lamb

To come an graze in the Grass of my Weariness.

Within this darkness

I perceive the wet extension of my arms

In the rain which wetted the Primal Prayers of Man.

Within this darkness

I open the gate to the ancient grass

To the golden colors which we watched

On the walls of myths.

Within this darkness

I beheid roots

And for the New-Blown of Death  I defined water.

 من دراین تاریکی

 
فکر یک بره روشن هستم

که بیاید علف خستگی ام را بچرد

 
من دراین تاریکی

امتداد تر بازوهایم را

 زیر بارانی می بینم

 
 که دعاهای نخستین بشررا تر کرد

 
من در این تاریکی

 درگشودم به چمنهای قدیم

به طلایی هایی که به دیوار اساطیر تماشا کردیم

 
من در این تاریکی

ریشه ها را دیدم

و برای بته نورس مرگ آب را معنی کردم

                                                                                       سهراب سپهری

به ایوان می روم وانگشتانم را بر ژوست کشیده شب می کشم.

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند.

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد.

کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد.

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است.

می دونی من گل سرخ رو خیلی دوست دارم من گل سرخ رو دوست دارم وبه اندازه تمام گل سرخ های دنیا دوستت دارم تنها گل سرخ زندگی من دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم 

یک روز بلند آفتابی  در آبی بی کران دریا امواج تو را به من رساندن امواج ترانه بار تنها  چشمان تو رنگ آب بودند   آندم که تو را در آب دیدم   در غربت آن جهان بی شکل  گویی که تو را به خواب دیدم   از تو تا من سکوت و حیرت  از من تا تو نگاه و تردید  ما را می خواند مرغی از دور   می خواند به باغ سبز خورشید   در ما تب تند بوسه می سوخت  ما تشنه خون شور بودیم  در زورق آب های لرزان  بازیچه عطر و نور بودیم می زد می زد درون دریا  از دلهره فرو کشیدن   امواج امواج نا شکیبا  در طغیان به هم رسیدن دستانت را دراز کردی چون جریان های بی سر انجام  لبهایت با سلام بوسه ویران گشتند روی ابهام  یک لحظه تمام آسمان را  در هاله ای از بلور دیدم خود را و تو را و زندگی را در دایره  های نور دیدم  گویی که نسیم داغ دوزخ  پیچید میان گیسوانم  چون قطره ای از طلای سوزان عشق تو چکید بر لبانم 

هرگز تو را فرموش نخواهم کرد حتی اگر مرا از یاد ببری

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا که تو را دوست دارم

دیوانه وار عاشقت شدم

چرا که مهربانی را در وجودت دیدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی

و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم 

نه تو از عشق من دست میکشی

و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود
سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مژگانت اشاره ای کنی فرسنگها راه خواهم پیمود چرا که شب عشق بسیار طولانی است
و قلبم در آرزوی تو می سوزد
آنگاه که از برابر دیدگانم دور شوی
خورشید وجودت پنهان می گردد
و ابرهای غم و اندوه مرا در بر می گیرند
و به دنیای غریبی می برند
همیشه در قلبم حضور داری
و عشقت زندگی ام را گل باران کرده است
تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کرده ام

محبوب من همیشه به انتظارآمدنت خواهم ماند

این جا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست

چنانت دوست می دارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

برايت گل مي آورم

و با تو در اتاقي كه به رنگ چشم هايت بود مي مانم

تو مثل بنفشه خوشبختي من آرام خواهی ماند

تو را گريان نخواهم كرد

ميخك هايي كه دور از باغ

در زندان گلدان هاي زيباي تو مي ميرند، مي دانند

من تكرار يك تنهايي ام

در چشم هايي كه تمام چشم ها را دوست دارد

دست خودم نیست

اگر می بینی عاشق تو هستم ، دیوانه تو هستم ، و تمام فکر و زندگی من تو شده ای
به خدا بدان که این دست خودم نیست!

اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است و دستانم سرد است و اگر میبینی همه لحظه های دور از تو بودن اینهمه سخت و پر از غم و غصه است بدان که این دست خودم نیست!

دست خودم نیست که همه لحظه ها تو را در جلو چشمانم میبینم و به یاد تو می باشم.

دست خودم نیست که دوست دارم همیشه در کنارت باشم ، دستانت را بگیرم ، بر
لبانت بوسه بزنم و تو را در آغوش خودم بگیرم!

به خدا دست خودم نیست که هر شب به آسمان نگاه می اندازم و ستاره ای درخشان را میبینم و به یاد تو می افتم!

دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در آسمان دلم طلوعی دوباره داشته باشی

دلمو دادم به تو،تا(ما)بشیم دلمو دادم به تو،تا دیگه تنها نباشم دلمو دادم به تو،چون تو چشات دریارودیدم دلمو دادم به تو،تاهمه وقت یارهمیشگیم باشی دلمو دادم به تو،چون میدونم تنهام نمی زاری

دل نوشته ها

یادته گفتی: شاید یکی هست که شبا واسه این که خواب تو ببینه به خدا التماس می کنه. یادته گفتی:شاید یکی هست که وقتی تو رو می بینه یخ می کنه و تپش قلبش هر لحظه بیشتر و بیشتر میشه.یادته گفتی : شاید یکی هست که به خاطر تو شبا تو دریایی از اشک می خوابه ولی تو اونو نمی بینی شاید هم هیچ وقت نبینی؟ ولی گل قشنگم وقتی این حرفا رو می زدی یادت رفت بگی اونی که شب تا صبح با خیال تو حرف می زنه و حرفاش تمومی نداره منم. یادت رفت بگی اونی که وقتی تو رو می بینه قلبش تو سینه خودشو به در و دیوار می کوبه و هزار بار تو خودش می شکنه تا تو نتونی اشکاشو ببینی منم. یادت رفت بگی اونی که شب تا صبح تو دریایی از اشک غرق اندوه دوری تو بیدار می مونه منم. یادت رفت بگی اونی که موقع رفتنت زیر کوهی از غم و غصه له میشه منم . اصلا همیشه یادت میره اونی که حاضره هزار بار بمیره ولی غم رو تو چشمات نبینه منم. آره گل من همیشه یادت میره همیشه یادت میره چقدر بیتاب دیدارتم . چقدر دلتنگتم. ولی اینو هیچ وقت یادت نره که من تو رو با تمام وجودم : دوست دارم . دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم.

اگه راهم این روزا از تو یکم دوره ببخش           توی زندگی آدم یه وقتا مجبوره ببخش

بگذر از من اگه صبر و طاقتم کافی نبود           عکس من تو قاب رویایی که می بافی نبود

بگذر از من اگه جمعه بود و باز دیر اومدم         شب واسه گفتن قصه ها به تاخیر اومدم

آرزوم همیشه این بوده که تو کسی بشی      سایه بون دل بی پناه بی کسی بشی

ببخش اگه میون مون فاصله هست               جای نفس تو سینه ها مون گله هست

ببخش اگه حرمت چشمای من                    فقط واسه نداشتن حوصله هست

حالا که گذشته از من تو باید صاف بمونی      مثل آینه شمعدونای نقره شفاف بمونی

یه سبد دعا و خوش بختی فردا مال تو          دست من بود که می گفتم همه دنیا مال تو

برو زندگی رو با مهربونی رنگ بزن                همه رو با هر چی دوست داری هماهنگ بزن

دوری مونو باز می ذاریم به خساب سرنوشت    انقدر خوبی که آخر می دونم میری بهشت

                منو به خاطر همه فاصله هایی که با تو دارم ببخش. ولی بدون دوستت دارم دوستت دارم

بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

اگر می دانستم در پس هر سلامی خداحافظی است هرگز سلامت نمی کردم. اگر می دانستم عاشقی پس هر دیدن است هرگز نگاهت نمی کردم.اگر می دانستم در پس هر آشنایی جدایی است هرگز آشنایت نمی شدم. حالا که سلامت کردم نگاهت کردم آشنایت شدم پس بدان تا ابد دوستت دارم

زنده ام با نام تو پژمرده ام با نام تو حاضرم پرپر شوم در محضر دیدار تو

به آن نازی که در چشم تو پیداست     تو را چون صبح فردا دوست دارم

دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم.....................

من خسته چون ندارم نفسی قرار بی تو                 به کدام دل صبوری کنم ای نگار بی تو؟

رنفسی به بوی وصلت زدنم به هست جانا              که چنین بماند عمری من دلفگار بی تو                     ره صبر چون گزینم من دل به باد داده؟                    که به هیچ وجه جان نکند قرار بی تو

اگرم به سوی دوزخ ببرندباز خوش خوش                 بروم ولی به جنت نکنم گذار بی تو

دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت    ابر چشمم برزخ از سودای دل سیلاب داشت

نقش نامت کده دل محراب تسبیح وجود               تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت