به نام آن که عشق را آفرید
بخند ای غنچه زیبای هستی که من خندیدنت را دوست دارم
خوبی می دونم خوب نیستی .نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده . می دونی چند وقته ندیدمت. وقتی دلم می گیره نمی دونم چیکار کنم نمی دونم دردمو به کی بگم مجازات سختیه که گفتی نه بهت زنگ بزنم و نه مسج بدم تا وقتی که خودت بیا. خیلی سخته. تصمیم گرفتم از این به بعد حرفا مو تو وبلاگ مون بنویسم تا زمانی که برگردی . شاید این جوری یکم سبک بشم . درد دوری تو راحت تر تحمل کنم. خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده قلبم از دوری تو بد جوری دلتنگ شده بعد تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست کوه غصه از دلم رفتنی نیست حرف عشق تو رو من با کی بگم همه حرفا که آخه گفتنی نیست خیلی دلم برات تنگ شده خدا کنه که زود بیای خیلی دوست دارم دوست دارم دوست دارم امشب از آسمان دیده تو روی شعرم ستاره می بارد در سکوت سپید کاغذها پنجه هایم جرقه می کارد شعر دیوانه تب آلودم شرمگین از شیار خواهش ها پیکرش را دوباره می سوزد عطش جاودان آتش ها آری آغاز دوست داشتن است گر چه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست از سیاهی چرا هذر کردن شب پر از قطره های الماس است آنچه از شب به جای می ماند عطر سکر آور گل یاس است آه بگذار گم شوم در تو کس نیابد زمن نشانه من روح سوزان آه مرطوبت بوزد بر تن ترانه من آه بگذار زین دریچه باز خفته در پرنیان رویاها با پر روشنی سفر گیرم بگذرم از حصار دنیاها دانی از زندگی چه می خوام من تو باشم تو پای تا سر تو زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو بار دیگر تو آنچه در من نهفته دریایی است کی توان نهفتنم باشد با تو زین سهمگین طوفانی کاش یارای گفتنم باشد بس که لبریزم از تو می خواهم بدوم در میان صحراها سربکوبم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج دریاها بس که لبریزم از تو می خواهم چون غباری زخود فرو ریزم زیر پای تو سر نهم آرام به سبک سایه تو آویزم آری آغاز دوست داشتن است گر چه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست
مرا از بی کسی هایم رها کن
اگر مردن سزای عاشقان است
برای مردنم هرشب دعا کن
